مشاوره آنلاین

دکترساینا پشتیبان سلامت شما

گفتگوی سریع و راحت با پزشکان متخصص در هر زمان و مکان

9 ثانیه پیش

مشاوره متنی و تلفنی با مشاوران برتر دکتر ساینا

خبر خوب اینکه اگر تحت پوشش یکی از بیمه های: "تأمین اجتماعی"، "سلامت" یا "خدمات درمانی" هستید از این پس هزینه مشاوره خود را (تا سقف 5 مشاوره)، با کسر سهم بیمه پرداخت کنید.

برای استفاده از سهم بیمه در هزینه مشاوره، از پزشکانی که علامت دارند مشاوره دریافت کنید

;

مجله سلامت

مطالب بیشتر
دانلود اپلیکیشن
دکترساینا
دکترساینا

آنچه کاربران درباره دکتر ساینا میگویند

اطلاعات بیش از 16000 مرکز درمانی، دارو و بیماری

بانک سلامت
گزیده کلینیک ها همه کلینیک ها
گزیده بیمارستان ها همه بیمارستان ها
گزیده بیماری همه بیماری
گزیده دارو همه دارو
گزیده مراکز تصویر برداری همه مراکز تصویر برداری
گزیده گیاه دارویی همه گیاه دارویی
خیار

خیار

خیار (به دری: بادرنگ) (Cucumis sativus) گیاهی از تیره کدوییان است و بومی کشور هند است که اقسام گوناگونی دارد. میوه‌اش درشت و سبز یا سفیدرنگ است و آن را خام خورند بوته آن مانند بوته خربزه است. ۹۰ درصد حجم خیار آب است و این میوه قدرت حفظ آب را دارد بنابراین محتوای داخل آن نسبت به بیرون آن ۲۰ درجه خنک تر است. واژه خیار ریشه و بنیاد فارسی داشته و از فارسی به زبان عربی داخل شده. قراردادن خیار خام روی پوست، حرارت و التهاب را کاهش می‌دهد. خاصیت خنک کننده و تمیزکننده آن برای پوست مفید است. آب خیار تازه، سوزش سردل، اسید معده، زخم معده و ورم معده را تسکین می‌دهد. قرار دادن برش خیار روی چشم نه تنها تسکین آور است بلکه ورم را نیز کاهش می‌دهد. مصرف روزانه آب خیار، در کنترل بیماری اگزما، آرتروز و نقرس نقش دارد. خیار برای افرادی که از بیماری ریه، معده و سینه رنج می‌برند، مفید است. پتاسیم موجود در آن برای بیماران دارای فشارخون بالا مفید است. خیار حاوی آنزیمی به نام ارپسین (Erepsin) است که در هضم پروتئین کمک می‌کند. مخلوطی از آب خیار، هویج، کاهو و اسفناج در رشد مو موثر است. بیماری روماتیسم را که به علت اسید اوریک اضافه در بدن به وجود می‌آید با مصرف مخلوطی از آب خیار و هویج درمان کنید. خیار برای مقابله با بیماری‌های دندان و لثه نیز موثر است. این میوه خاصیت درمانی برای بیماری‌های کلیوی، مثانه، کبد و لوزالمعده دارد. ماده معدنی موجود در آن مانع ایجاد شکاف در ناخن‌های دست و پا می‌شود. خیار و آب آن برای بیماران دیابتی مفید است. ویتامین K موجود در آن، مانع رشد سلول‌های سرطانی و تومور می‌شود. پوست خیار منبع خوب سیلیکا (Silica) است که برای حفظ سلامتی بافت پیوندی موثر است. خوردن خیار با پوست، مخصوصاً اگر تر و تازه باشد، برای معده بسیار مفید فایده است. اما در صورتیکه تازه نباشد و ایجاد دلدرد نمودجهت دفع ضرر باید با عسل یا مویز یا رازیانه خورد. همچنین اگر خیار خیلی رسیده و زرد شده باشد خوردن آن تولید دل درد می‌کند.

شوک الجمال

شوک الجمال

نام‌های دیگر آن: تیهال، خارشکر، گل تیغال، خوزوکِک، رعی‌الابل، شوک‌الجمال، شکر تیار، کک، خوز و چرک گلو می‌باشد. گیاه من تیغی است از خانواده خارخاسک به نام تیغال و تیهال و منجک آن از دسته ای قاب بالان است به نام خزو کک طرز ساختمان من با سایر انگبین ها فرق دارد زیرا خزوکک مرا برای تغذیه خود نمی سازد بلکه برای حفظ نوزاد خود نیکنوش گیاهان را گرفته و آنرا به صورت انگبین در آورده و مانند پیله دور اخمها و نوزاد خود می بندد و پس از چندی که نوزاد بالغ شد پیله را سوراخ کرده از آن خارج می شود . شکرتیغال گیاهی است خاردار بشکل خارخسک که گل‌هایش به‌شکل گلوله‌ای خاردار و آبی‌رنگ در انتهای ساقه قرار دارند. این گیاه در سراسر بر قدیم می‌روید. بر روی برگ‌ها و ساقه ٔ این گیاه حشره‌ای از راسته ٔ قاب‌بالان بنام خزوکک برای نگهداری تخم‌ها و نوزاد خود پیله‌ای می‌تند به اندازه یک فندق که سفیدرنگ است. نوزاد پس از آن‌که به حشره بالغ بدل شد پیله را سوراخ می‌کند و از آن خارج میشود. جنس پیله ٔ این حشره که از ترشحات گیاه شکرتیغال ساخته شده ترکیبی از مواد سلولزی و نشاسته و مواد ازته و به‌مقدار زیاد (در حدود ۲۵ درصد) قند مخصوصی بنام ترهالوز است. در پزشکی قدیم از این پیله که بنام شکرتیغال یا گل تیغال مینامند بعنوان ملین و متعادل کنندهٔ دستگاه گوارش استفاده می‌کردند. در بازار منظور از شکرتیغال همین گل تیغال پیله ٔ خزوکک است و خودگیاه را بنام تیغال مینامند. گیاهان مولد شیرابه‌های قندی (مان) شکرتیغال در اغلب استان‌های ایران به ویژه خراسان فارس(جهرم) اصفهان کرمان کرمانشاه همدان لرستان شاهرود مازندران و تهران در بلندای ۱۸۰۰ متری از سطح دریا رویش و پراکندگی داشته و جمع‌آوری محصول نیز کم و بیش در این مناطق صورت می‌گیرد. در بسیاری از مناطق ایران به رغم وجود و وفور گیاه شکرتیغال آثاری از فعالیت و وجود حشره مشاهده نمی‌شود. نام‌های دیگر آن: تیهال، خارشکر، گل تیغال، خوزوکِک، رعی‌الابل، شوک‌الجمال، شکر تیار، کک، خوز و چرک گلو می‌باشد. گیاه من تیغی است از خانواده خارخاسک به نام تیغال و تیهال و منجک آن از دسته ای قاب بالان است به نام خزو کک طرز ساختمان من با سایر انگبین ها فرق دارد زیرا خزوکک مرا برای تغذیه خود نمی سازد بلکه برای حفظ نوزاد خود نیکنوش گیاهان را گرفته و آنرا به صورت انگبین در آورده و مانند پیله دور اخمها و نوزاد خود می بندد و پس از چندی که نوزاد بالغ شد پیله را سوراخ کرده از آن خارج می شود . شکرتیغال گیاهی است خاردار بشکل خارخسک که گل‌هایش به‌شکل گلوله‌ای خاردار و آبی‌رنگ در انتهای ساقه قرار دارند. این گیاه در سراسر بر قدیم می‌روید. بر روی برگ‌ها و ساقه ٔ این گیاه حشره‌ای از راسته ٔ قاب‌بالان بنام خزوکک برای نگهداری تخم‌ها و نوزاد خود پیله‌ای می‌تند به اندازه یک فندق که سفیدرنگ است. نوزاد پس از آن‌که به حشره بالغ بدل شد پیله را سوراخ می‌کند و از آن خارج میشود. جنس پیله ٔ این حشره که از ترشحات گیاه شکرتیغال ساخته شده ترکیبی از مواد سلولزی و نشاسته و مواد ازته و به‌مقدار زیاد (در حدود ۲۵ درصد) قند مخصوصی بنام ترهالوز است. در پزشکی قدیم از این پیله که بنام شکرتیغال یا گل تیغال مینامند بعنوان ملین و متعادل کنندهٔ دستگاه گوارش استفاده می‌کردند. در بازار منظور از شکرتیغال همین گل تیغال پیله ٔ خزوکک است و خودگیاه را بنام تیغال مینامند. گیاهان مولد شیرابه‌های قندی (مان) شکرتیغال در اغلب استان‌های ایران به ویژه خراسان فارس(جهرم) اصفهان کرمان کرمانشاه همدان لرستان شاهرود مازندران و تهران در بلندای ۱۸۰۰ متری از سطح دریا رویش و پراکندگی داشته و جمع‌آوری محصول نیز کم و بیش در این مناطق صورت می‌گیرد. در بسیاری از مناطق ایران به رغم وجود و وفور گیاه شکرتیغال آثاری از فعالیت و وجود حشره مشاهده نمی‌شود.