همه چیز درباره  سل (توبرکولوز)

سل (توبرکولوز)

سل عبارت است از یک عفونت باکتریایی مسری حاد یا مزمن که به طور اولیه ریه ها را درگیر می کند ولی ممکن است به سایر اعضا گسترش یابد. سل دوران کودکی معمولاً محدود به قسمت میانی ریه ها است ولی ممکن است گسترش یافته ، مننژیت ایجاد کند. سل در بزرگسالان معمولاً کلیه و ریه ها را درگیر می کند. سل زمانی تحت کنترل بود ولی عمدتاً به خاطر ایدز، فقر و سوءمصرف الکل و سایر داروها مجدداً ظهور کرده است .

علائم سل (توبرکولوز)

مراحل اولیه : بدون علامت (غالباً) علایم شبیه آنفلوانزا مراحل ثانویه : تب اندک کاهش وزن خستگی مزمن تعریق شدید به ویژه در شب مراحل بعدی : سرفه خلط دار که به طور پیشرونده ای خونی ، زرد، غلیظ یا خاکستری گردد. درد قفسه سینه تنگی نفس ادرار قرمز یا کدر (گاهی )

عواقب سل (توبرکولوز)

معمولاً با درمان قابل علاج است . بدون درمان می تواند کشنده باشد. البته گونه های عودکننده ، به آنتی بیوتیک های معمول مقاوم هستند.

عوامل سل (توبرکولوز)

افراد بالای 20 سال نوزادان و شیرخواران بیماری مزمنی که مقاومت را کاهش داده باشد. استفاده از کورتیزون یا داروهای سرکوبگر ایمنی . این داروها ممکن است سل غیرفعال را مجدداً فعال کنند. شرایط زندگی شلوغ یا غیربهداشتی سوءمصرف الکل و دارو ایدز افراد بی خانمان بیماران خارجی یا پناهندگان

عوارض سل (توبرکولوز)

آبسه ریه برونشکتازی بیماری انسدادی مزمن ریه نارسایی تنفسی گسترش عفونت به مغز، استخوان ، ستون فقرات و کلیه ها

دارو سل (توبرکولوز)

داروهای ضد سل معمولاً به مدت 12-9 ماه . همزمان چند نوع داده می شود تا از مقاومت باکتریایی به داروها پیشگیری گردد. سل به طور فزاینده ای نسبت به آنتی بیوتیک های رایج مقاوم شده است .

علل سل (توبرکولوز)

عفونت در اثر میکروب مایکوباکتریوم توبرکولوزیس . این میکروب در هوا از فردی به فرد دیگر منتقل می شود. گاوها نیز مستعد هستند و می توانند سل را از طریق شیر غیرپاستوریزه منتقل کنند. سایر انواع مایکوباکتریوم نیز در حال شایعتر شدن هستند.

فعالیت سل (توبرکولوز)

استراحت در بستر تا زمانی که علایم محو شوند و آزمون ها از بین رفتن میکروب های سل را نشان دهند. ممکن است لازم باشد به مدت 6 ماه فعالیت های خود را محدود کنید.

اصول کلی درمان سل (توبرکولوز)

آزمون های تشخیصی می توانند شامل آزمون پوستی توبرکولین ، بررسی های آزمایشگاهی خون ، بررسی خلط و رادیوگرافی قفسه سینه باشند. در صورت شک به سایر اختلالات ، کشیدن مایع نخاع ، برونکوسکوپی و بیوپسی از مغز استخوان ممکن است انجام شود. ممکن است جدا کردن یا بستری کردن فرد مبتلا به سل لازم نباشد. این بیماری معمولاً قبل از تشخیص گسترش می یابد. بیماران احتمالاً 10 روز تا 2 هفته پس از درمان غیرعفونی می شوند. گاه از شما درخواست می شود نمونه خلط 24 ساعته خود را برای بررسی آزمایشگاهی جمع کنید تا مشخص شود که آیا سل همچنان فعال است یا خیر. رادیوگرافی های منظم پیگیری

پیشگیری از سل (توبرکولوز)

واکسیناسیون یا ب ث ژ (گونه ای از باکتری های ایجادکننده سل ). این کار ممکن است از عفونت پیشگیری کند یا شدت و مدت عفونت را کاهش دهد. درمان پیشگیرانه به مدت چند ماه با ایزونیازید در صورت مثبت بودن آزمون پوستی توبرکولین مقامات بهداشتی ، واکسیناسیون و درمان پیشگیرانه را برای گروه های زیر پیشنهاد می کنند: ـ افرادی که واکنش های مثبت به آزمون های سل دارند ولی علایم بیماری را نشان نمی دهند به ویژه کودکان زیر 5 سال . ـ کودکان دارای واکنش های منفی به آزمون های سل در مناطقی که 20% یا بیش از 20% از همکلاسی ها واکنش های مثبت دارند. ـ افراد سفرکننده به کشورهایی که سل در آنها شایع است . ـ افرادی که باید به مدتی طولانی داروهای سرکوبگر ایمنی یا کورتیزونی مصرف کنند. ـ پس از گاسترکتومی (برداشتن معده ) در بیمارانی که رادیوگرافی شواهد سل غیرفعال را نشان می دهد. ـ افراد مبتلا به اسکولیوز

رژیم غذایی سل (توبرکولوز)

رژیم غذایی خاصی ندارد.

پایین مطالب(کانال تلگرام)
مرتبط ها
مجوز ها و تاییدیه ها