همه چیز درباره  عقب ماندگی ذهنی‌

عقب ماندگی ذهنی‌

عقب ماندگی ذهنی توان هوشی کمتر از میانگین جامعه (ضریب هوشی کمتر از 70) که با یک آزمون استاندارد ضریب هوشی سنجیده می شود. ضریب هوشی 130-80 طبیعی در نظر گرفته می شود؛ میانگین طبیعی 100 است . اختلال عملکرد هوشی منجر به عدم توانایی فرد در انجام مسؤولیت های عادی زندگی می گردد. عقب ماندگی ذهنی به چهار گروه خفیف (ضریب هوشی 70-50)، متوسط (ضریب هوشی 49-35)، شدید (ضریب هوشی 34-20) و بسیار شدید (ضریب هوشی کمتر از 20) تقسیم بندی می گردد. عقب ماندگی خفیف شایع ترین نوع است .

علائم عقب ماندگی ذهنی‌

عقب ماندگی ذهنی خفیف در بسیاری از موارد تا هنگامی ورود کودک به مدرسه تشخیص داده نمی شوند. فعالیت های ذهنی نظیر ریاضیات و حساب کُندتر از معمول انجام می شود، توانایی خواندن مختل بوده و هیجانات کودک ممکن است بچه گانه تر از سن واقعی اش باشد. کودک ممکن است فعال تر از حد معمول بوده و یا حرکات غیرارادی مکرر داشته باشد. بیمار ممکن است دچار تأخیر تکاملی به صورت مشکلات تکلم و زبان ، تأخیر در مهارت های حرکتی ، نقایص حسی (کُندی در پاسخ دادن به مردم ، صداها، اسباب بازی ها یا غیره )، یا اختلالات عصبی باشد. تشنج ، بی اختیاری مدفوع و ادرار و مشکلات شنوایی نیز ممکن است وجود داشته باشد. عقب ماندگی شدید و بسیار شدید اغلب در بدو تولد تشخیص داده می شوند.

عواقب عقب ماندگی ذهنی‌

افراد دچار عقب ماندگی خفیف ، قابلیت فراگیری برای اداره یک زندگی مفید و بدون وابستگی به دیگران را دارا هستند. افراد دچار عقب ماندگی متوسط آموزش پذیر هستند، ولی اغلب نیازمند مراقبت های حفاظتی (نظیر خانه گروهی ) می باشند. افراد دچار عقب ماندگی شدید یا بسیار شدید معمولاً نیازمند مراقبت دایمی هستند.

عوامل عقب ماندگی ذهنی‌

مراقبت های پیش از زایمانی ضعیف در مورد مادر سابقه خانوادگی عقب ماندگی ذهنی وضعیت اجتماعی ـ اقتصادی نامطلوب خانواده

عوارض عقب ماندگی ذهنی‌

مشکلات روانی و رفتاری در کودکان تحمیل استرس به خانواده برای تطبیق دادن خود با فرد دچار عقب ماندگی ذهنی سوءاستفاده از فرد دچار عقب ماندگی از جمله سوءاستفاده جنسی

دارو عقب ماندگی ذهنی‌

پزشک ممکن است داروهایی برای درمان مشکلات طبی همراه تجویز نمایید مثلاً داروهای ضدتشنج برای موارد تشنج . در مجموع مراقبت افراد عقب مانده بیشتر آموزشی است نه طبی .

علل عقب ماندگی ذهنی‌

اختلالات ژنتیکی ـ مادرزادی متابولیسم یا اختلالات کروموزومی . نشانگان داون شایع ترین اختلالات کروموزومی عامل عقب ماندگی ذهنی است . عفونت های مادرزادی داخل رحمی ، اختلال خونرسانی جفت به جنین ، عوارض بارداری (عفونت ها، پره اکلامپسی ، اکلامپسی ، مصرف الکل یا داروها توسط مادر یا سوءتغذیه مادر) قبل از تولد ـ زودرس یا دیررس بودن نوزاد، آسیب های حین تولد و اختلالات متابولیک پس از تولد ـ اختلالات متابولیک یا غددی ، عفونت ها، صدمات ، عوامل سمی یا سایر علل آسیب مغزی ، سوءرفتار با کودک

فعالیت عقب ماندگی ذهنی‌

فعالیت تا حدی که وضعیت فیزیکی کودک اجازه می دهد.

اصول کلی درمان عقب ماندگی ذهنی‌

اقدامات تشخیصی شامل مشاهده نشانه های عقب ماندگی در فرد توسط اعضای خانواده است . معاینه فیزیکی و آزمون های هوش توسط یک پزشک در مرحله بعد بیشتر خانواده ها چنین کودکانی را در منزل نگهداری می کنند. تمرین های ویژه ، آموزش و اصلاح رفتار باعث افزایش مهارت های کودک خواهد شد. عقب ماندگی قابل برگشت نیست ، ولی باید سعی شود تا قابلیت های کودک به حداکثر برسد. حمایت های خانواده از کودک در این زمینه حیاتی است ؛ درمان در جهت آموزش به خانواده در مورد چگونگی پذیرفتن و تطبیق دادن خود با خواسته های کودک و فعالیت های زمان بر لازم برای مراقبت چنین کودکانی سودمند خواهد بود.

پیشگیری از عقب ماندگی ذهنی‌

در بعضی موارد، علت شناسایی نشده و پیشگیری خاصی وجود ندارد. مشاوره ژنتیک و تشخیص ژنتیکی قبل از زایمان ممکن است در بعضی موارد کمک کننده باشد. مراقبت های پیش از زایمانی مناسب و خودداری مادر از سوءمصرف الکل یا داروها نیز کمک کننده است . درمان ها و فن آوری های جدیدی در دست بررسی است که ممکن است میزان بروز عقب ماندگی ذهنی را کاهش دهد.

رژیم غذایی عقب ماندگی ذهنی‌

رژیم خاصی نیاز نیست .

مرتبط ها
مجوز ها و تاییدیه ها