همه چیز درباره  سیستیت بینابینی‌

سیستیت بینابینی‌

سیستیت بینابینی عبارت است از یک نوع التهاب دیواره مثانه ، سیستیت بینابینی علایمی شبیه سیستیت (عفونت باکتریایی مثانه ) دارد، اما کشت ادرار از نظر باکتری در آن منفی است و دادن آنتی بیوتیک معمولاً کمکی نمی کند. سن متوسط شروع این بیماری حدود 40 سالگی است ، اما این بیماری می تواند در زنان در تمام سنین بروز کند. علایم از خفیف تا شدید متغیرند.

علائم سیستیت بینابینی‌

درد و احساس فشار در لگن احساس نیاز فوری به ادرار کردن (گاهی 80-60 بار در روز) و احساس سوزش هنگام ادرار کردن احساس خالی نشدن کامل مثانه درد به هنگام مقاربت گاهی درد در مجرای تناسلی و راست روده

عواقب سیستیت بینابینی‌

روش های درمانی موجود هستند که به کمک آنها ممکن است بتوان علایم را کنترل کرد یا به حداقل رساند، اما این روش های درمانی بیماری را معالجه نمی کنند. تحقیقات پزشکی در زمینه تعیین علت این بیماری ، درمان های سودمندتر و معالجه آن ادامه دارند. خانم هایی که دچار این بیماری هستند ممکن است شعله ور شدن و فروکش کردن های این بیماری را تجربه کنند؛ در بیماران مختلف درمان های مختلف مؤثر واقع می شود. حتی در یک خانم هم ، یک نوع درمان ممکن است اثر کند ولی بعد تأثیر خود را از دست بدهد.

عوامل سیستیت بینابینی‌

سابقه حساسیت یا آلرژی به داروها، غذاها، یا سایر مواد؛ تب یونجه یا آسم آرتریت روماتویید [ یک نوع شایع التهاب مفاصل ] سابقه درآوردن رحم

عوارض سیستیت بینابینی‌

علایم برطرف نشده ای که می آیند و می روند و شدت آنها ممکن است از خفیف تا شدید متغیر باشد.

دارو سیستیت بینابینی‌

آنتی هیستامین ها، آنتی کولینرژیک ها، داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی ، و داروهای ضدافسردگی همگی موفقیت محدودی در کاهش علایم دارند. داروی پنتوزان پلی سولفات سدیم در تخفیف علایم بعضی از خانم ها مؤثر بوده است . دی متیل سولفوکساید یا سایر داروها را می توان مستقیماً به درون مثانه وارد کرد. دی متیل سولفوکساید به مدت 15 دقیقه در مثانه نگاه داشته و سپس تخلیه می شود. این درمان هر دو هفته تکرار می شود، یا تا زمانی که علایم تخفیف یابند و سپس برحسب نیاز تکرار می شود. مصرف دی متیل سولفوکساید باعث وجود آمدن یک بوی شبیه سیر در پوست و تنفس می شود که تا 72 ساعت ادامه می یابد.

علل سیستیت بینابینی‌

علت دقیق آن ناشناخته است . تحقیقات این طور نشان می دهند که این بیماری در واقع یک نوع نشانگان التهاب مثانه است که احتمالاً توسط عفونت باکتریایی ، خودایمنی (پاسخ ایمن به اجزای خودی بدن )، یا موارد آزارنده ایجاد می شود. این بیماری احتمالاً عفونی نیست .

فعالیت سیستیت بینابینی‌

محدودیتی برای آن وجود ندارد فقط در صورت بروز علایم ، فعالیت مربوطه نباید انجام شود.

اصول کلی درمان سیستیت بینابینی‌

بررسی اولیه تشخیصی عبارتند از آزمایش ادرار (که معمولاً طبیعی است ) و معاینه لگنی . در هر حال باید بیماری هایی که علایم شبیه این بیماری را دارند (مثلاً عفونت مثانه ، مشکلات کلیوی ، عفونت های مجرای تناسلی ، آندومتریوز و بیماری های آمیزشی ) رد شوند. اگر سایر بررسی ها منفی باشند، اغلب توصیه به انجام سیستوسکپی می شود. در این روش از یک وسیله باریک که سر آن منبع نورانی قرار دارد برای دیدن داخل مثانه استفاده می شود. همراه با انجام آن نمونه برداری نیز انجام می گیرد تا احیاناً اگر سرطان وجود داشته باشد مشخص شود. یک مزیت دیگر سیستوسکپی این است که با انجام آن غالباً علایم تخفیف می یابند. زیرا در سیستوسکپی ، مثانه با آب پر و متسع می شود و ظرفیت آن افزایش می یابد. برای این بیماری راه درمانی قطعاً مؤثر وجود ندارد. انتخاب های درمانی عبارتند از داروهای خوراکی مختلف ، داروهایی که به داخل مثانه وارد می شوند، کارهای مخصوص برای اتساع مثانه ، تغییر در رژیم غذایی ، تمرینات مخصوص مثانه ، و تحریک الکتریکی رشته های عصب از راه پوست انجام مشاوره ، بازخورد زیستی (بیوفیدبک )، یا هیپنوتیسم یا آرام سازی توسط خود فرد جهت کمک به کنترل استرس ، عصبانیت ، اضطراب و گاهی ، افسردگی همراه با اختلالات درد مزمن توصیه می شود. روش های جراحی به ندرت مورد استفاده قرار می گیرند (تنها به عنوان حربه آخر و هنگامی که سایر روش های درمانی شکست خورده باشند و برای بهبود کیفیت زندگی پایین فرد انجام اقدامات غیرمحافظه کارانه جایز باشد).

پیشگیری از سیستیت بینابینی‌

روش شناخته ای شده ای برای پیشگیری وجود ندارد.

رژیم غذایی سیستیت بینابینی‌

حذف نوشیدنی های حاوی کافئین ، شیرین کننده های مصنوعی ، غذاهای پرادویه ، مرکبات و کوجه فرنگی از رژیم غذایی ممکن است به تخفیف علایم کمک کند. مصرف الکل بیماری را تشدید می کند. مصرف رژیم غذایی ساده بدون ادویه در بعضی از بیماران مؤثر است .

پایین مطالب(کانال تلگرام)
مرتبط ها
مجوز ها و تاییدیه ها