جراحی سینوس در درمانهای ایمپلنت

جراحی سینوس در درمانهای ایمپلنت

4 ماه قبل خواندن 5 دقیقه

سینوس‌ها حفره‌هایی خالی هستند که درون استخوان‌های صورت قرار دارند. سطح داخلی سینوسها با غشاهای مخاطی پوشیده شده‌اند و سینوس‌های پارانازال هریک توسط مجرایی به بینی راه پیدا می‌کنند.
غشای مخاطی پوشاننده سینوسها و بینی روزانه بیش از نیم لیتر مایع ترشح می‌کند. این مایع موجب مرطوب شدن سطح مجاری تنفسی می‌شود و همچنین هوای تنفسی را از ذرات ریز و میکروبها تصفیه می‌کند. متعادل کردن حرارت، تامین رطوبت هوای تنفسی، سبک کردن استخوانهای جمجمه، جلوگیری از انتقال ضربه‌ها به عناصر داخل جمجمه، مشارکت در رشد صورت، تاثیر در کیفیت تشدید صدا و افزایش منطقه حساسه بویایی از دیگر اعمالی است که به سینوسها نسبت می‌دهند

یکی از چالشهای همیشگی در درمان ایمپلنت ، حجم موجود استخوان در ناحیه مورد درمان می باشد . پس از از دست رفتن دندانها سرعت تحلیل استخوان الوئول به نحو چشمگیری افزایش می یابد.
یکی از نواحی متاثر از این فرایند ناحیه خلفی فک بالا میباشد  . در این ناحیه علاوه بر تحلیل استخوان در ناحیه استخوان الوئول ، معمولا سینوس ماگزیلا نیز گسترش یافته و گاهی تا نزدیک لبه استخوان پیش روی مینماید .
در این حالت اگر بیمار کاندید درمان با ایمپلنت های دندانی باشد ، درمانگر ناچار است تمهیداتی راجهت افزایش حجم استخوان در حفره سینوس در نظر بگیرد . 
جراحی پیوند استخوان در حفره سینوس فکی به دو روش انجام میگردد: روش باز و روش بسته
روش باز : در این روش پس از انجام بی حسی موضعی برش وسیعی جهت نمایان کردن سطح لترال دیواره سینوس انجام میگردد. پس از کنار زده شدن مخاط و بافت نرم ، پنجره ای در دیوار کناری سینوس  با بکار گیری وسایل مختلف ایجاد می گردد. این وسایل میتوانند شامل دریل های معمولی ، دریل های اختصاصی و دستگاه پیزو سرجری باشند . در هنگام استفاده از دریل های معمولی ریسک پرفوره شدن غشا سینوس (اشنایدرین ممبرین )وجود دارد  اما دریل های اختصاصی و دستگاه پیزو سرجری فقط بافت سخت استخوانی را بر داشته و به بافت نرم آسیب نمیرسانند . 
پس از ایجاد پنجره طرفی با وسایل خاص ممبرین کنار زده میشود . شاید حساس ترین قسمت این جراحی کنار زدن ممبرین بدون آسیب به آن باشد . غشا پوشاننده داخل سینوس بسیار ظریف و نازک است و کار کردن با آن طبعا با مشکلات زیادی همراه خواهد بود . 
پس از کنار زدن ممبرین در صورت وجود حجم قابل قبول استخوان برای ایجاد ثبات اولیه حفره های ایمپلنت نیز آماده می گردند  و سپس ماده گرفت استخوانی فضای  ایجاد شده در سینوس را پر خواهد کرد و ایمپلنت ها در جای خود قرار میگیرند . 
در غیر اینصورت صرفا پیوند استخوان انجام شده و تا چند ماه جراحی ایمپلنت به تعویق می افتد .
در هر دو حالت پس از پر شدن فضای ایجاد شده بوسیله ماده گرفت استخوانی ، پنجره ایجاد شده با یک ممبرین مصنوعی پوشانده شده و بافت نرم بخیه میگردد.
از مزایای این روش ایجاد دید و دسترسی کافی به داخل حفره سینوس می‌باشد که این امر سبب میشود در صورت بروز مشکل بتوان به سادگی آن را مدیریت نمود. همچنین در مواردی که تحلیل استخوان زیاد است و نیاز به انجام پیوند وسیع داریم ،تنها روش قابل انجام روش باز میباشد. 
از معایب این روش نیاز به برش زیاد و گسترش فلپ و نیز جدا کردن زیاد پریوست از استخوان است که می تواند برای بیمار  عوارضی مانند هماتوم ، عفونت ، کبودی و تورم ایجاد کند . یکی دیگر از پیچیدگی های این روش پاره شدن شریان های کوچک در ناحیه دیواره لترال و خونریزی حین عمل است که البته تهدیدی جدی به حساب نمی آید.
 روش دوم روش بسته یا دسترسی از ناحیه کرستال استخوان فکی است.
در این روش بطور سنتی حفره ایمپلنت تا زیر استخوان کورتیکال کف سینوس آماده می‌گردد و سپس با استفاده از استئوتوم و ضربه ،استخوان کورتیکال به آرامی شکسته شده و به بالا فشرده می‌گردد.مزیت این روش برش حداقلی و ناحیه جراحی بسیار محدود است .قاعدتا می بایست فرایند شکسته شدن استخوان به نحوی انجام شود که همراه با خود ممبرین سینوس را نیز بدون پارگی به بالا هدایت کند . این امر با توجه به ظرافت بیش از حد این غشا بسیار مشکل است . از طرف دیگر به دلیل عدم وجود دید و دسترسی مستقیم در صورت بروز پارگی در غشا امکان تشخیص و درمان آن وجود ندارد . در صورت بروز چنین مساله ای پس از وارد کردن مواد گرفت استخوانی احتمال ورود این مواد به داخل سینوس و متعاقبا بروز التهاب و عفونت سینوس وجود دارد.  
با توجه به این مشکل در تکنیک های جدید روش کار تغییر یافته به نحوی که استفاده از استئوتوم و ضربه به حداقل رسیده و استخوان کورتیکال نیز با اندازه گیری دقیق در سی تی اسکن ، بوسیله دریل های خاص بدون آسیب به بافت ممبرین برداشته می شود . بالا زدن ممبرین داخل سینوس نیز با استفاده از فشار آب و با تزریق حجم مشخصی از نرمال سیلین انجام میگردد تا کمترین ریسک آسیب به غشا ایجاد شود. 
پس از  اطمینان بالا رفتن غشا ، پودر استخوان مصنوعی تزریق شده و بلافاصله ایمپلنت در محل خود قرار میگیرد . 
بطور کلی در روش سینوس لیفت بسته احتمال پرفوریشن و مشکلات بعدی بیشتر است . 
در بعضی از موارد که میزان کمبود ارتفاع استخوان کمتر از دو‌میلی متر است ترجیح بر آن است که هیچگونه جراحی تکمیلی انجام نگردد و انتهای ایمپلنت وارد سینوس شود 
در این حالت غشا سینوس روی سطح ایمپلنت را میپوشاند و هیچگونه عارضه ای اتفاق نمی افتد . 
در مجموع جراحی سینوس لیفت یکی از موفق ترین تکنیکهای افزایش حجم استخوان در ناحیه دهان و فک می باشد و درصد بروز پیچیدگی و عارضه آن بسیار اندک است . 
با توجه به عدم ورود به فضای داخلی غشاء سینوس احتمال درگیری سیستم تنفسی نیز بسیار کم است .

دکتر علی امامی

0 نفر این مطلب را پسندیده اند
مطالب مرتبط
مجوز ها و تاییدیه ها